Ποιος πληρώνει για το πόσιμο νερό και πόσο κοστίζει;

Η απλή απάντηση είναι: το νερό μας κοστίζει όλο και περισσότερα χρήματα επειδή υπάρχει όλο και λιγότερο από αυτό...

...και ας είμαστε χαρούμενοι όσο ακόμα τρέχει νερό από τη βρύση!

Σε αυτό το άρθρο, θα ήθελα να διερευνήσω το θέμα του κόστους του πόσιμου νερού, εστιάζοντας κυρίως σε τρέχουσες ανησυχίες και πιθανές λύσεις. Δεδομένου ότι υπάρχουν χιλιάδες σελίδες βιβλιογραφίας διαθέσιμες για αυτό το θέμα, μην περιμένετε κάποια επιστημονική πραγματεία, αλλά ας σκεφτούμε —αν μας επηρεάζει το πρόβλημα— ποιες προσπάθειες καταβάλλονται για την αντιμετώπισή του σε μακροοικονομικό επίπεδο και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς οι ίδιοι σε μικροοικονομικό επίπεδο για να διασφαλίσουμε την παροχή πόσιμου νερού.

Πολλά μέρη αντιμετωπίζουν επίμονες ελλείψεις νερού και η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Σύμφωνα με έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος, το ένα πέμπτο της επικράτειας της ΕΕ και σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού της υποφέρουν από έλλειψη νερού. Ακόμη και η Μεγάλη Βρετανία, η οποία θεωρείται συνήθως ως βροχερή χώρα, δεν αποτελεί εξαίρεση. Σύμφωνα με λεπτομερές ρεπορτάζ που δημοσίευσε το BBC πριν από λίγες ημέρες, «η Αγγλία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει έλλειψη πόσιμου νερού μέσα σε μια δεκαετία, εκτός εάν κατασκευαστούν νέες δεξαμενές». Ωστόσο, η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή στην Ισπανία, στα νότια κράτη μέλη της ΕΕ και στην περιοχή της Μεσογείου, όπου η έλλειψη νερού αποτελεί καθημερινό πρόβλημα. Απλώς σκεφτείτε τη Σικελία, την Ελλάδα ή τη νότια Ισπανία.

Και όπου ρέει νερό από τη βρύση, δεν ξέρουμε τι πίνουμε.

Το άλλο πρόβλημα είναι η ποιότητα του νερού, και δεν αναφέρομαι στην άσχημη γεύση του αφαλατωμένου θαλασσινού νερού ή του νερού που μεταφέρεται με δεξαμενόπλοια, αλλά στα χημικά συστατικά που είναι επιβλαβή για την υγεία (όπως π.χ. Επίμονες ενώσεις PFAS), τα οποία υπάρχουν ήδη σε τουλάχιστον το 30% των επιφανειακών και υπόγειων υδάτινων πόρων της Ευρώπης και δεν μπορούν να φιλτραριστούν από το πόσιμο νερό από τους δημοτικούς φορείς ύδρευσης. Έχουμε την τάση να μην μιλάμε για αυτό το πραγματικό πρόβλημα, χάρη σε εκείνους που ήδη ελέγχουν τη διαχείριση των υδάτων και τις σχετικές υπηρεσίες.

Στην Ισπανία, η ποιότητα του νερού είναι γενικά πολύ καλή, με το 99.5% του νερού βρύσης να θεωρείται ασφαλές σύμφωνα με τα παγκόσμια πρότυπα ύδρευσης. Ωστόσο, η πραγματική ποιότητα του νερού που βγαίνει από τη βρύση μπορεί να διαφέρει σημαντικά από περιοχή σε περιοχή, ακόμη και από δρόμο σε δρόμο μέσα στην ίδια πόλη. Αυτό οφείλεται στην ποιότητα των τοπικών υποδομών ύδρευσης και στο γεγονός ότι πολλοί σωλήνες στην Ισπανία είναι αρκετά παλιοί και οι τοπικές αρχές χρησιμοποιούν ανόργανη χλωραμίνη για να τους διατηρούν καθαρούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι ενώ αυτό εξαλείφει την παρουσία μικροοργανισμών, αυτά τα μόρια μπορούν επίσης να αντιδράσουν με οργανικές και ανόργανες διαλυμένες ενώσεις σχηματίζοντας δυνητικά τοξικά υποπροϊόντα.

Ποιος είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση της παροχής νερού;

Η παροχή νερού στα κράτη μέλη παρέχεται από τοπικούς παρόχους υπηρεσιών: σε ορισμένα μέρη από πολυεθνικές εταιρείες, σε άλλα από τοπικές αρχές και σε άλλα από κρατικές εταιρείες ύδρευσης. Όπου οι πολυεθνικές έχουν εισέλθει στην αγορά, γενικά παρέχουν υπηρεσίες σε σημαντικά υψηλότερες τιμές, προκειμένου να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους. Ωστόσο, ο κρατικός και δημοτικός τομέας είναι γενικά υποχρηματοδοτούμενος, λιγότερο καλά οργανωμένος και συχνά δεν είναι επαρκώς ικανοποιητικός όσον αφορά τον επαγγελματισμό και τη διαχείριση των πόρων.

Φυσικά, υπάρχουν μέρη όπου μπορείτε απλώς να ανοίξετε τη βρύση και θα βγει πόσιμο νερό, αλλά δυστυχώς, όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας της ΕΕ δεν μπορούν πλέον ούτε να το φανταστούν αυτό.

Η τύχη των τεράστιων επενδύσεων

Ο προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2025 προβλέπει συνολικά 199.4 δισεκατομμύρια ευρώ σε αναλήψεις υποχρεώσεων και 155.2 δισεκατομμύρια ευρώ σε πληρωμές. Η ύδρευση χρηματοδοτείται από τον τομέα «Φυσικοί πόροι και περιβάλλον», για τον οποίο έχουν διατεθεί 56.7 δισεκατομμύρια ευρώ . Το ποσό αυτό περιλαμβάνει την υποστήριξη έργων διαχείρισης υδάτων, βιώσιμης χρήσης υδάτων και ανάπτυξης υποδομών.

Η ποιότητα και η διαθεσιμότητα του πόσιμου νερού ποικίλλει από χώρα σε χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε πολλά μέρη, το δίκτυο ύδρευσης είναι τόσο απαρχαιωμένο που σχεδόν το 25% του πόσιμου νερού διαρρέει από το σύστημα, κάτι που θα απαιτούσε ετήσια επένδυση περίπου 23 δισεκατομμυρίων ευρώ για την επιδιόρθωσή του.

Οι εταιρείες ύδρευσης παρέχουν νερό από την πηγή (πηγάδι) στον καταναλωτή, αλλά έχουν μικρή επιρροή στη στρατηγική διαχείριση του νερού. Αυτό εξαρτάται κυρίως από τους πολιτικούς, κάτι που αποτελεί μεγάλο πρόβλημα, καθώς δισεκατομμύρια δολάρια συνήθως προσελκύουν συμφέροντα λόμπινγκ και διαφθορά!

Οι στρατηγικές και η νομοθεσία αναπτύσσονται σε μακροοικονομικό επίπεδο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εφαρμόζει διάφορους νόμους και στρατηγικές για την προώθηση της βιώσιμης διαχείρισης των υδάτων. Στόχος της πολιτικής της ΕΕ για τα ύδατα είναι η διασφάλιση της πρόσβασης σε νερό καλής ποιότητας και επαρκών ποσοτήτων και η προστασία των οικοσυστημάτων γλυκού νερού και θαλάσσιων υδάτων. Η ΕΕ δίνει ολοένα και μεγαλύτερη προσοχή στη λειψυδρία και στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και, ως εκ τούτου, αναπτύσσει συνεχώς τις πολιτικές της για τη διαχείριση των υδάτων.

Εκτέλεση

Τα κράτη μέλη της ΕΕ εφαρμόζουν πολιτικές βιώσιμης διαχείρισης των υδάτων με διαφορετικούς τρόπους, λαμβάνοντας υπόψη τις δικές τους γεωγραφικές και οικονομικές συνθήκες. Σύμφωνα με την Οδηγία-Πλαίσιο της ΕΕ για τα Ύδατα, όλα τα κράτη μέλη πρέπει να καταρτίσουν σχέδια διαχείρισης των υδάτων που διασφαλίζουν την προστασία και τη βιώσιμη χρήση των υδάτινων πόρων. Δυστυχώς, με λίγες εξαιρέσεις, η χρήση επενδυτικών πόρων είναι συχνά αναποτελεσματική, ιδίως σε περιοχές που υποφέρουν από λειψυδρία, και δεν επιτυγχάνει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Τι γίνεται με την παροχή νερού στον πληθυσμό;

Εμείς οι απλοί άνθρωποι γινόμαστε σκεπτικοί όταν ακούμε για όλο και περισσότερα συνέδρια όπου επιστήμονες και λιγότερο επιστημονικοί εμπειρογνώμονες που βγάζουν καλά χρήματα από το θέμα της «βιωσιμότητας» κάνουν συστάσεις για τον κόσμο σε πολυτελή περιβάλλοντα στα πιο όμορφα μέρη της γης. Η καθημερινή πραγματικότητα είναι ότι, χάρη στις κρατικές επιδοτήσεις, πλέον παίρνουμε καθαρό νερό σε πλαστικές κανάτες σε σχετικά χαμηλή τιμή και είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό. Το έχουμε συνηθίσει, κανείς δεν είναι δυσαρεστημένος και κανείς δεν ρωτάει αν αυτό είναι βιώσιμο μακροπρόθεσμα και για πόσο καιρό θα παραμείνει τόσο φθηνό. Ένας φίλος μου στο Ντουμπάι μου είπε ότι το πρόγραμμα «φθηνό νερό για τον λαό» σύντομα θα τελειώσει εκεί και η τιμή του νερού φέρεται να θα εξαπλασιαστεί...

Πόσα χρήματα ξοδεύουμε για πόσιμο νερό;

Ο ετήσιος λογαριασμός νερού για μια οικογενειακή κατοικία εξαρτάται γενικά από διάφορους παράγοντες, όπως το μέγεθος του νοικοκυριού, τις καταναλωτικές συνήθειες και τον τοπικό πάροχο υπηρεσιών. Γενικά, ένα νοικοκυριό δύο ατόμων ξοδεύει περίπου 200-300 ευρώ το μήνα για τέλη ύδρευσης και αποχέτευσης. Αυτό μπορεί να ανέλθει σε 2,400-3,600 ευρώ ετησίως, αλλά για μεγαλύτερες οικογένειες ή υψηλότερη κατανάλωση, αυτό το ποσό μπορεί να αυξηθεί σημαντικά.

Όσοι δεν πίνουν νερό βρύσης και δεν διαθέτουν δικό τους διανομέα φίλτρου νερού ή γεννήτρια νερού αναγκάζονται να αγοράζουν τακτικά την ποσότητα μεταλλικού νερού ή εμφιαλωμένου πόσιμου νερού που χρειάζονται για τις καθημερινές τους ανάγκες και αυτό ισχύει για τουλάχιστον το 20% των ευρωπαϊκών νοικοκυριών σήμερα.

Αυτή τη στιγμή, το εύρος τιμών των φθηνών φιαλών PET 1.5 λίτρων για πόσιμο νερό κυμαίνεται από 0.50 έως 0.70 ευρώ, ενώ η τιμή του μεταλλικού νερού κυμαίνεται από 0.80 έως 1 ευρώ. Η μέση ανάγκη για πόσιμο νερό για έναν υγιή ενήλικα είναι τουλάχιστον 4-5 λίτρα την ημέρα (στοιχεία του ΟΗΕ), εκ των οποίων τα 2-3 λίτρα χρειάζονται για πόση και μαγείρεμα. Με βάση το φθηνότερο εμφιαλωμένο νερό PET που διατίθεται στην ΕΕ, αυτό αντιπροσωπεύει μια δαπάνη τουλάχιστον 900-1,000 ευρώ ανά άτομο ετησίως . Σε αυτό προστίθεται κάτι που είναι δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί: η περιβαλλοντική ρύπανση που προκαλείται από την εφοδιαστική, την αποθήκευση και τις πλαστικές συσκευασίες.

Επίλυση του προβλήματος του νερού μεμονωμένα

Η AWG-Europe Ltd. προσφέρει μια νέα τεχνολογία ύδρευσης-βιομηχανίας : ατμοσφαιρικές γεννήτριες νερού, οι οποίες μπορούν να αποτελέσουν μια καλή λύση για προσωρινές ή μόνιμες ελλείψεις νερού. Αυτή η συσκευή αξιοποιεί την υγρασία του αέρα και παρέχει υγιεινό, καθαρό πόσιμο νερό για οικογένεια, γραφείο, κοινότητα ή βιομηχανική χρήση.

Μια ατμοσφαιρική γεννήτρια νερού ικανή να παράγει έως και 10 λίτρα νερού την ημέρα διατίθεται από 1,600€ . Η μηχανή δεν απαιτεί συντήρηση, μόνο τα φίλτρα πρέπει να αντικαθίστανται κάθε 6-12 μήνες. Η κατανάλωση ενέργειας είναι χαμηλή, μόνο 190 W/h (και μόνο κατά τη διάρκεια του κύκλου παραγωγής νερού). Για μια AWG μεγέθους νοικοκυριού, ένα λίτρο νερού θα κοστίσει περίπου 3-4 σεντς με την τρέχουσα μέση τιμή ηλεκτρικής ενέργειας στην Ισπανία, και αν έχετε σύστημα ηλιακών συλλεκτών, μπορείτε να παράγετε κρυστάλλινο, υγιεινό πόσιμο νερό για ένα νοικοκυριό δύο έως τριών ατόμων σχεδόν δωρεάν.

Προοπτικές για το μέλλον

Δεν θέλω να προκαλέσω πανικό, αλλά σε όλη την ιστορία, πολλοί πολιτισμοί έχουν εξαφανιστεί στο πουθενά λόγω της κλιματικής αλλαγής ή/και της έλλειψης πόσιμου νερού. Κατά τη γνώμη μου, ο «προηγμένος» δυτικός πολιτισμός του 21ου αιώνα οδεύει επίσης προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν αναγνωρίζει καν τα γεγονότα που βιώνει από πρώτο χέρι, επειδή οι κυβερνήσεις και η μηχανή προπαγάνδας διασφαλίζουν ότι έχει ψευδαισθήσεις για το δικό του μέλλον. Και δεν θα κάνει τίποτα γι' αυτό μέχρι να πονέσει αρκετά...

Τα μηχανήματα WizzWell AWG έχουν σχεδιαστεί για να διαρκούν 10-15 χρόνια, επομένως μόλις επενδύσετε σε ένα, θα έχετε τακτοποιήσει την παροχή νερού σας για αυτό το χρονικό διάστημα. Επιπλέον, θα εξοικονομήσετε χρήματα μακροπρόθεσμα. Κάντε τους υπολογισμούς!

Είστε ανοιχτοί στην καινοτομία και θέλετε να είστε ανεξάρτητοι από τους προμηθευτές πόσιμου νερού;

...αν ναι, επιλέξτε την ατμοσφαιρική γεννήτρια νερού WizzWell που σας ταιριάζει καλύτερα!